1. හිමාලය වනයාගේ එක් පසෙකින් ශ්‍රාවස්ති නම් නුවරක් ඇත්තේය. එහි රජ පුත් වූ කුමරුවෝ දෙදෙනෙක් වුවාහු යයි මා අසන ලදී.

2. සිත් ඇලවිය යුතු කාමයන්හි ඉතාමත් කාම ගුණාස්වාද, වශයෙන් සතුටුවන සුලුවූ වර්තමාන සැප මාත්‍රයෙහි ගිජුවූ ඔවුහු තුමූ මතු සැපය නොබැලුවාහුය.

3. ඔහු දෙදෙනා මේ මිනිස් බවින් චුතව පරලොව (පෙුත ලොකය ) ට පැමිණියෝ වූහ. ඔවුහු තුමූ තමන්ගේ පෙර දුශ්චරිතය (දැන) අදෘශ්‍යමානව මේ සැවැත් නුවර සමිපයෙහි දැන් කෑ ගසත්.

4. බහුශ්‍රුත ( දක්ෂිනාර්භයන්) ඇති කල්හි දාන වස්තුව පැමිණ සිටි කල්හි තමන්ට සැප එලවන්නාවූ ස්වල්ප වූද පිනක් කරන්ට ඒකාන්තයෙන් නොහැකි වීමු.

5. අපි යම් පව් කමකින් රාජ කුලයෙන් චුතව සා පිපාසා දුකින් මඩනා ලද ප්‍රේත ලෝකයෙහි උපන්නෙමු.ඊට වඩා ලාමක දෙයක්නම් කුමක් වන්නේද ?

6. මෙලොවදී යම්යම් දේ හිමිවූවෝ එහි කිසිවකටත් අහිමියෝ වෙත්. මිනිස් බැව්හි උසස්වූ ඒ මිනිස්සු ප්‍රේත විෂයෙහි පහත්ව සා පිපාසා දුකින් යුක්තව හැසිරෙත්.

7. මිනිස් තෙම ඉසුරු මදයෙන් වූ දෝෂය මෙසේ දැක ඉසුරුමදය හැරපියා ස්වර්ගයට ගියෙක් වන්නේද සප්‍රාඥව ඒ මිනිස් තෙම ශරීරයාගේ් බිඳීමෙන් ස්වර්ගයට පැමිණෙයි.