1. නිදුකාණෙනි, තෙපි කෘෂ වූ ඉල්පීගිය නහර වැල් ඇති, උස්ව නැගුණ ඉල ඇට ඇති, ඉතා කෘෂවූ නග්න වූ දුර්‍වර්‍ණ ශරීර ඇත්තෝ වූහ. තෙපි කවරහු වව් ද?

2-6 ( 31 කථාවේ 4-5-6 මෙනි)

7. චිර කාලයක් සා දුකින් පීඩිතවූ ආහාරයෙහි ගිජුවූ (අපි) නොයෙක් යොදුන් ගණන් යමු. කිසිවක් නොලබාම නවතිමු.අපගේ පින් මද බව අඳෝමය.

8. බඩගිනිවූ සා පිපාසා දෙකින් ක්ලාන්ත වූ අපි කැරකෙන්නාහු බිම (දැමූ මැටි පිඩක් මෙන්) ඇද වැටෙන්නෝ වෙමු. උඩුකුරුව වැටුනාහූ විසුරුණු අවයව ඇත්තෝ වෙමු. යටිකුරුව වැටුනෙමු.

9. ඒ ගිය තැනම වැටුණාවූද බිම ( සිටීමට අසමර්ථ භාවයෙන්) වැටුණාවූද ඒ අපි ළයටද හිසටද ගසා ගනිමු. අපගේ අහෝ පින් නැති බවයි.

10. ස්වාමිණි, මේ දුකටද ඊට වඩා ලාමකවූ අනිකුදු දුකටත් (අපි) සුදුස්සෝ වෙමු. දිය යුතු දේ විද්‍යමාන කල්හි තම හට පිහිටක් නොකෙළෙමු.

11. ඒ එසේමැයි. ඒ අපි මෙයින් සැවගොස් මිනිසත් බව ලැබ පරිත්‍යාගශීලීව නැතහොත් යාචකයන්ගේ වදන් දන්නා සුඑව සිල්වත්ව බොහෝ කුසල් ඒකාන්තයෙන් කරන්නෙමු.

12. තෙරුන්වහන්සේ එපවත් භාග්‍යවතුන්වහන්සේට සැළකළේය. බුදුරජාණන්වහන්සේ ඒ කරුණ අර්ථෝත්පත්ති කොට පැමිණි පිරිසට දහම් දෙසූ සේක. ඒ ධර්මය අසා මහජන තෙම මසුරුමල පහකොට දානාදී කුශල ක්‍රීයා කරමින් සුචරිතයෙහි යෙදුනේ විය.